انسان بگفته أو اطمينان دارد چهارم ديدن در رساله مجتهد در صورتي كه انسان بدرستى آن رساله اطمينان داشته باشد ودر صورتي كه نقل شخص معتبر با نوشته رساله معتبره مخالفت كند واشتباه در يكى معلوم نگردد شخص بايد تا روشن شدن فتواى مجتهد عمل به احتياط كند واگر ناقل نقل خود را نسبت به رساله بدهد كه در آن رسالة خلاف نقل مذكور است نقل أو اعتبار ندارد . ( مسأله 6 ) تا انسان يقين نكند كه فتواى مجتهد عوض شده است ، مىتواند به آنچه در رساله نوشته شده عمل نمايد ، اگر احتمال دهد كه فتواى أو عوض شده جستجو لازم نيست وهمچنين است اگر احتمال دهد مجتهدي را كه از أو تقليد مىكرده در حال حاضر شرايط تقليد را ندارد . ( مسأله 7 ) اگر مجتهد اعلم در مسأله‌اى فتوى دهد مقلد آن مجتهد يعنى كسى كه از أو تقليد مىكند نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر عمل كند ولى اگر فتوى ندهد وبفرمايد احتياط آنست كه فلانطور عمل شود مثلا بفرمايد احتياط آنست كه در ركعت أول ودوم نماز بعد از سوره حمد يك سوره تمام بخواند مقلد بايد يا به اين احتياط كه احتياط واجبش مىگويند عمل كند ويا به فتواى مجتهد ديگرى كه تقليدش جائز است عمل نمايد ، پس اگر أو فقط سوره حمد را كافى بداند مىتواند سوره را ترك كند . وهمچنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد مسأله محل تأمل يا محل اشكال است . ( مسأله 8 ) اگر مجتهد اعلم بعد از آن كه در مسأله‌اى فتوى داده يا پيش از آن احتياط كند ، مثلا بفرمايد ظرف نجس را يك مرتبه در آب كر بشويند پاك مىشود ، اگر چه احتياط آنست كه سه مرتبه بشويند ، مقلد أو مىتواند عمل به احتياط را ترك نمايد واين احتياط را احتياط مستحب مىنامند . ( مسأله 9 ) اگر مجتهدي كه انسان از أو تقليد مىكند از دنيا برود در صورتي كه فتواى أو در نظر مقلد بوده وفراموش نكرده باشد حكم بعد از فوت أو حكم زنده بودنش است ، واگر فتواى أو را ياد نگرفته لازم است به مجتهد زنده رجوع كند وبعيد نيست در صورتي كه فراموش كرده است باز بتواند به فتواى أو عمل كند .